— 684 — 



stam zwartgekleurd . cu uageuoeg weggerot is, en daarbij tevens 

 het merg niet tot eene slijmige massa is vergaan maar is op- 

 gedroogd, dat de plant stierf aan de gevolgen der bibitziekte. 



In den stengel eens binnengedrongen, verspreidt zich de schim- 

 mel sneller in het eene dan in het andere weefsel, voornamelijk 

 in verband met de uitgebreidheid der intercellulaire ruimten. 



Binnen in den stengel "^indt men het centrum door hot zoo- 

 naamde merg ingenomen, uit groote dunwandige vierkante cellen 

 bestaande, welke met groote tusschenruimten aaneen sluiten en door 

 haar vochtrijkdom in de jonge stengels uitmunten. 



Dit merg is omgeven door een houtcylinder, die voortdurend 

 in dikte toeneemt bij de lengte en dikte groei van den tabaksboom. 

 Het hout bestaat in hoofdzaak uit vezels en wijde stippel-en spiraal- 

 vaten met een zeer uitgebreid stelsel mergstralen , uit parenchy- 

 matische elementen bestaande. Dit houtlichaam is van de bast 

 gescheiden door het cambium , de weefsellaag waarin de nieuw- 

 vorming plaats vindt der elementen die tot den diktegroei bijdragen. 

 De bast zelve bestaat hoofdzakelijk nit vrij groote parenchymcellen, 

 aan de buitenzijde door een kring van collenchymatische vezels 

 omgeven, die de parenchymcellen van de epidermis scheiden. 



In het parenchymatiscli gedeelte der bast zoowel als in het 

 merg vindt nu de schimmel de beste gelegenheid tot verspreiding 

 in de ruimten tusschen de cellen onderling opengelaten. In de 

 epidermis-cellen verspreidt zich de schimmel ook wel, evenals in 

 de vezels maar niet in zoo sterke mate. 



Is het parenchym aangetast, dan verdwijnt reeds vrij spoedig 

 nagenoeg den geheeleu inhoud uit de cellen, het overblijvende 

 wordt gedesorganiseerd en bruingekleurd evenals de celwanden, 

 zoo ook bij de overige weefsels van de bast. 



De stengel neemt eerst eene bruine kleur aan, die ten slotte in 

 zwart overgaat, tevens zien wij, dat de bast dunner wordt op die 

 plaatsen en als 't ware samengeknepen is , doordat de parenchym- 

 cellen tot eene bruine massa samenvallen, waarin men hier en daar 

 de dikke kleurlooze schimmeldraden ziet verloopen. 



Wanneer men de bast longitudinaal doorsnijdt op de plaats, waar 

 do zwartkleuring begint, ziet men, dat de schimmcldraden zich 

 nog over eene vrij groote uitgestrektheid uitbreiden in het nog 

 groene gedeelte. Wij vinden hier de schimmel nog slechts inter- 

 cellulair, naderen wij meer het gedesorganiseerde gedeelte, dan 



