-. é85 - 



Vinden wij ook in het inwendige der cellen eenige sckinimeldraden, 

 meest dwars de cel doorloopend, of meerdere in een bundel bij- 

 één. In hot hout vindt de schimmel betrekkelijk weinig gelegen- 

 heid tot uitbreiding , de vezels sluiten nauw opéén en laten geen 

 tusschenruimten over, hebben daarenboven een vrij dikken wand, 

 die aan het binnendringen der schimmel weerstand biedt. Ook de 

 vaten zijn gedeeltelijk door hun dikken wand beschermd, hebben 

 echter onverdikte gedeelten (stippels), waardoor soms een draad 

 binnendringt, die zich dan in het inwendige snel verder verspreidt. 



In de parenchymatische houtelementen, welke de mergstralen 

 samenstellen, vindt de schimmel echter de beste gelegenheid tot ver- 

 dere verspreiding. Deze cellen bieden ten eerste overvloedig voed- 

 sel aan, terwijl door de zoo goed als opene communicatie tusschen 

 de verschillende cellen, aan de schimmel een gemakkelijken weg 

 wordt geboden tot verdere verspreiding. In de niergstraalccllcn 

 van een aangetast stengelgedeelto zijn dan ook bijna altijd schim- 

 meldraden te vinden ; behalve dat de cellen haar inhoud verliezen, 

 ondergaan zij bijna geen verandering, bruinkleuring der wanden 

 treedt eerst op, wanneer de stam nagenoeg geheel is afgestorven. 

 Evenzoo wordt in de overige houtelementen soms de inhoud bruin- 

 gekleurd, en hebben de vaten een bruin harsachtigen inhoud. Is 

 de desorganisatie eenmaal zoover voortgeschreden, dan vindt men 

 in enkele der grootere vaten een bacterie- vorm, soms in grooten 

 getale, de bacteries vormen echter geen slijmproppen, noch hebben 

 zij eene vergomming van den wand ten gevolge. 



In het cambium vindt de schimmel ook uitstekende gelegenheid 

 tot verspreiding, de cellen aldaar bieden overvloed van voedsel aan, 

 tusschen de cambiumcellen kan men dan ook menigen schimmeldraad 

 zien verloopen. 



In het merg wordt eveneens eene goede gelegenheid tot verdere 

 verspreiding geboden, de intercellulaire ruimten zijn groot, vocht 

 is er in voldoende mate voorhanden. In de meeste gevallen vindt 

 men, dat het merg verderop is aangetast, dan deuitwendige zwart- 

 kleuring van den stam zoude doen vermoeden. De cellen van 

 het merg, met haar dunnen wand zijn echter weinig resistent, weldra 

 wordt haar inhoud bruingekleurd en schrompelen zij samen, waarop 

 zij tot dunne schijfjes samentrekken. Dat de doode cellen zoo ge- 

 makkelijk van elkander loslaten, vindt wellicht zijne oorzaak in de 

 intercellulaire verbreiding van de schimmel, die de tusschenlaniel, 



