— (iSO — 



Was dus eerst liet blaadje, on dus ook de ziektekiem, in eonc 

 relatief droge atmosfeer, uu is dat gehoel anders, en vindt de 

 s<>himmel voldoende vocht oiu zich verder te ontwikkelen. Dieper 

 en dieper dringen dus de sehiiiimeldraden door en bereiken ten 

 slotte den stam, welke in dien tusschentjjd normaal is doorgegroeid 

 en in dikte en lengte heeft toegenomen. De schimmel dringt nu 

 de weefsels van den stam binnen, juist op dat gedeelte, dat bij de 

 successieve aanhoogingen door aarde werd bedekt, wat dus over- 

 eenstemt met het feit, dat wij de d(>sorgauisatie l)ij afstervende 

 planten het sterkst vinden bij het onderste stamgedeelte. Ook 

 andere feiten worden ons nu gemakkelijk verklaarbaar. Ten eerste, 

 hoe het komt, dat het afsterven san groote planten somtijds tot 

 de velden van ('én koelie of eene kongsie blijft beperkt; do koelie 

 heeft dan zijn kweekbedden niet voldoende nagegaan en ziek 

 materiaal gebruikt, of wat ook wel gebeurt, bibit gebruikt van een 

 kameraad, die ziekte had in zijne kweekbedden. 



Evenals soms de bibitziekte in de bedden zich kongsiegewijs 

 voordoet, zoo zal het natuurlijk zijn, dat ook de afstervende planten 

 in de velden kongsiegewijs zullen o[)ireden. Verder zal het dui- 

 delijk zijn, dat de meer of minder groote vochtigheidstoestand van 

 den bodem van groeten invloed zal zijn op het uitbreiden van den 

 schimmel en dus op het afsterven der planten. Zoo zien wij op 

 V0(;htigen moerasgrond de planten reeds zeer vroeg den strijd tegen 

 de parasiet opgeven, zoo kan het in céno afdeeling gebeuren, wan- 

 neer het terrein ongelijk is, dat bij een koelie reeds kort na het 

 uitplanten de planten afsterven, terwijl zulks bij zijn buurman, 

 die op hooger gelegen grond plant, eerst geruimen tijd later het 

 geval is. Zoo komt het, dat na aanhoudendeu regen en vochtig 

 weder men bij daaropvolgende droogte plotseling verscheidene 

 planten ziet bezwijken. Tijdens den regen toch had de schimmel 

 overvloedig gelegenheid zich in den vochtigen bodem te ontwik- 

 kelen, en nu de plant bij helder weder meer water moet ver- 

 bruiken, kan het niet v^^orden toegevoerd. Somtijds komt het voor, 

 dat de plant zelf nog de gevolgen niet ondervindt der ziekte, dat 

 de schimmel nog niet ver genoeg is doorgedrongen om te schaden, 

 ten slotte echter de zij-uitloopers z.g.n. tunassen, de gevolgen 

 ondervinden, wanneer hun door den moederstam geen voedsel meer 

 kan worden toegevoerd. 



Ten slotte openbaart zich de bibitziekte nog door infectie van 



IV. 45 



