— 090 — 



iloD bodera. Is eone plaat afgestorven door bibitziekte, en wordt 

 deze niet eene gezonde plant ingeboet, dan bestaat er toch nog 

 kans , dat deze afsterft , wat ook in het meerendeel der gevallen 

 gebeurt. De schimmel toch verbreidt zich in den bodem , voor- 

 zoover de Tochtigsheidstoestand zulks toelaat ; wordt nu eene plant, 

 zelfs nog op Trij grooten afstand van de afgestorvene geplant, dan 

 kan deze door de schimmel aangetast worden. Het blad, dat onder 

 of op den bodem rust, kan dan de infectieplaats zijn, of wel de 

 plaats, waar het blad afviel, terwijl de overvloedige besproeiing, 

 welke zulk eene onlangs uitgeplante tabaksplant noodig heeft, de 

 ontwikkeling der schiinmel zeer in de hand Averkt. De bodem der 

 kweekbedden, die door de ziekte verwoest worden, is eveneens 

 besmet, zooals menigeen ondervond, die dezen grond nog gebruikte 

 tot uitplanten. 



Wanneer wij dus in "t kort resumeeren, wat in de voorafgaande 

 pagina's is uiteengezet, dan komen wij tot het resultaat: 



dat onder bibitziekte, op de Oostkust van Sumatra heerschende, 

 eene specifieke ziekte der tabaksbibit en groote planten mag worden 

 verstaan : 



dat deze bibitziekte veroorzaakt wordt door eene parasitische 

 schimmel ; 



dat het optreden dezer schimmel en de mate van aantasting van 

 verschillende omstandigheden afhankeljjk is waaronder in hooge 

 mate van de weersgesteldheid; 



dat deze schimmel bij haar vernietiging der plantenweefsels, in 

 sommige gevallen door bacteries wordt bijgestaan, wier optreden 

 echter geheel als een secundair iets is te beschouwen. 



Tot nu toe gebruikten wij steeds den alge meeneu term, schimmel, 

 en werd slechts terloops gewag gemaakt van het uiterlijk der 

 schimmeldraden; over voortplantingsorganen werd niet gesproken, 

 evenmin over do systematische plaatsing. Later hopen wij in 

 staat te zijn, uitvoeriger de parasiet te beschrijven, voorloopig volsta 

 het volgende : 



De schimmeldraden (myceel), die wij in het weefsel vonden, 

 waren steeds van vrij aanmerkelijken omvang, ongev. 5 k 7 mikron 

 dik, nabij huniio uiteinden liepen de draden in fijner vertakkingen 



