— 7Ó6 — 



Ook de kustbewoners langs straat Soenda in liet Bantam sch e 

 zijn niet onbekend met de voedende eigenschappen, die de zaden 

 bezitten en verzamelen deze voornamelijk tusschen het eilandje 

 Pepoleh en de Bantamsche kust. 



De plant heet daar „lamoen". 



Yoor de namen elders trof ik bij Miqüel „lamoe" aan, door 

 ZoLLiXGER genoteerd voor Flores en Bima. Yerder „deringoe 

 laut"' (Mal.); „lalamoet" te Ternate en „barna" te Makassar. 



Deze laatste namen zijn aan Rumphiüs ontleend, terwijl Filet 

 de plant onder den Makassaarschen en Ternataanschen naam 

 „bama", sub 923 van zijn werk (laatste editie), aangeeft. 



Is deze plant als voedingsgewas merkwaardig, nog meer is 

 dit het geval uit een biologisch oogpunt. 



Immers terwijl het bestuivingsproces bij het grootst aantal 

 der planten uit de familie der Hi/drocharideae, waartoe de 

 „lamoen" behoort, door bemiddeling geschiedt van het water, 

 waarin zij leven, zoo heeft dit bij Enhalus op geheel andere 

 wijze plaats en wel meer overeenkomstig met dit der phane- 

 rogamen^ die op het land leven. Bij de overige Hi/drocharideae 

 toch bezit het stuifmeel niet den gewonen kogelvorm, maar 

 bestaat het uit langgerekte cylindrische buisjes, die langs de 

 oppervlakte van het water drijven en door de draad-vormende 

 twijgen tegengehouden worden, om langs deze in de vrucht- 

 kiemholte der vrouwelijke bloem af te dalen ; bij jE'wAaZi^s echter 

 heeft het stuifmeel de gewone kogelgedaante, en geschiedt de 

 bestuiving op nagenoeg overeenkomstige wijze als bij het aan- 

 verwante zoetwatergeslacht Valllsneria. Doordien de mannelijke 

 bloem op een langen, rechten steel ingeplant is, tusschen twee 

 langwerpige, smalle, blijvende schutbladeren in, te samen een 

 V vormende, komt zij bij eb tot de wateroppervlakte en laat 

 zich, zoodra de meeldraden rijp zijn, aldaar los. 



De vrouwelijke bloem groeit eveneens tusschen twee V- vor- 

 mende schutbladeren, doch op een spiraalvormigen steel, die 

 uitgerekt zijnde even lang is als die der mannelijke bloem, 

 doch ingerold zijnde, zich tot nabij den bodem kan terugtrekken. 

 Rumphiüs beschrijft dien steel als in vele krullen verdeeld, 



