— 754 — 



(Ie plant wordt echter thans in bijna alle tropische en zelfs in som- 

 mige subtropische landen gekweekt. In Noord-Amerika breidt de 

 cultuur zich hoe langer hoe noordelijker uit, zelfs tot 40° Noor- 

 derbreedte, noordelijker is de aanplant echter niet meer loonend, 

 daar de vruchten zooveel te minder olie bevatten, naarmate zij een 

 minder tropisch klimaat genieten. 



De aardnoot gedijt slechts goed in kalkrijken grond, de vrucht 

 neemt tot zekeren graad de kleur van den bodem, waarin zij groeit, 

 aan, een lichte grond verdient de voorkeur. 



Van de zeven bekende Arachis-soorten komt alleen ^1. hijpoyaea., 

 als olie leverende plant in aanmerking. In den Maleischen Archipel 

 kent men slechts twee variëteiten, de witte en de bruine, in Ame- 

 rika kweekt men er drie. 



De minste vorst vernietigt de kiemkracht van het zaad, ook het 

 onrijp oogsten heeft denzelfden invloed, bij het oogsten moet zeer 

 omzichtig te werk gegaan worden, het verschil in prijs tusschen 

 slordig geoogst en met zorg gewonnen noten bedraagt soms 50°/q. 



Grootendeels komen de aardnoten ongeschild in den handel, de 

 meeste levert West-Afrika ; uit Mozambique wordt slechts weinig 

 uitgevoerd. In het zuiden der Vereenigde- Staten van Noord- 

 Amerika wordt genoeg geproduceerd voor eigen gebruik, niet voor 

 export naar Kuropa, vroeger werd daar nog ingevoerd, thans niet 

 meer. In Oost-I udië en ook in Brazilië worden heel wat aardnoten 

 geplant, de uitvoer heeft echter weinig te beteekenen. 



De olie wordt of door persing of door extraheering verkregen ; 

 door verschillende persingen wordt 30 tot 40°/q olie gewonnen, 

 terwijl nog 7.5°/q in de koeken overblijft. Ter winning van fijne 

 tafelolie worden de zaden koud uitgeperst; tot verkrijging van 

 machine-olie enz. verwarmt men de zaden reeds voor de eerste 

 persing. Door extratie met zwavelkoolstof, benzine en kanadol 

 is het bedrag aan olie 40 tot 42°/^. 



Uit het restant vervaardigt men koeken, die groote voedingswaarde 

 hebben, de beste komen van de Wost-AtVikaansche noten, terwijl de 

 Indische, die op reis al aan eene hooge temperatuur blootgesteld 

 zijn, van mindere kwaliteit zijn. Indien de noten voor de persing 

 geschild worden, de dunne roodc schil er ook nog afgedaan en do kiem 

 er aan ontnomen wordt, krijgt men koekon van superieure kwaliteit. 



(Beihefte zirm Botanischen Centralblatt. w. 



Jk'fi 6. Band III, 1893). 



