( 426 ) 



Immcnsis cpicum? cujus niinimam dédit ipsc 



100 Particulam, versus decics propc mille quaterque 

 Dum canit, aequa suae componens earmina venae. 



Grande autem Dantis, catisam nindo vidimus, nndc 

 Multum epicis sic distet opus, propius taincn his ut, 

 Quani reliquo dicam gencri : quo rectius idem 

 Nos puto facturos, si , quain mirabile cannen , 

 Quamque sit excclsum Dantis Conwedia dii , 

 Quaerentcs, magnum, primuiu vidcanius, au illud, 

 Quamque habeat plenc, oritioi quod carminis oinncs 

 Nunc epici summum faciunt, quodquc ipse pocsis 



110 Supremum, solis epicis propriumque poëtis 

 Diccrc non vercar. Jam , si, suprema, requins', 

 Illa milii quarnam sit virtus, aspice, dicam, 

 Maeoniden; qui praecipuac, per utrumque poema, 

 Personac mire varias rcs factaque nectit, 

 Ut coelum et terrain référât nianesque deosque, 

 Naturaniquc hominis moresque et fata , genusque 

 Hcroum, famamque; ut mundum denique, qualis 

 Humants illo quantusque patebat in aevo , 

 ExMbeat. Laus est magnas bace scilicet inter 



120 Maxima Maconidac; quique banc aequaverit omnem , 

 Nec grajum, Latii vatenri nec novimus ullum; 

 Alti quin eliam boc frustra tentasse Maronis 

 Ingcnium videas. Medii, sed, quisve reeenlis 

 Hic epicos inter conferri dignior aevi , 

 Quaerere non luliet. At, qui dissimilis sit Ilomcro, 

 Ut nemo magis, bac, quant dûrâ, lande, poetam 

 Aetalis nostrae nullum Mcssindis ante 

 Auelorem referam. Mcdii, scis , quale sit, aevi 

 Quod sub principes natum faciunt, Nibelimgtmi 



130 Carmen, epos priseae Germanis nubile linguae; 

 Saecla per oblitum penilus, clari quod ovantes 

 In coelum critici, supra vel moenia mundi 

 Extollant; iiiagnus tamen illi Grimmius ipsc 

 Virtutis, paucis modo quam laudaviinus, umbram 



