( 427 ) 



Vix, credo, tribuissc ausit. Mundum, sed Homerus, 

 Mente suum qui complexus, mirabilis idem, 

 Quae possint, videt, utquc velint tractata placcrc; 

 Ipsa, cavens, obsit ne copia; neve poetac 

 Nil numéros habcat praeter, narransve, docensve. 



140 En geminas, epicus quibus est insignis Homerus, 

 Virtutcs : quarum praestarc nec ipse priorem, 

 Quod supra dixi, potuisset carminé parvo; 

 Et niulto minus angustum nunc cogat in orbem, 

 Excellât studiis licet ingenioque poeta. 



Ut puro nebulac pendentes lumine solis; 

 Arbore caerulcis pallens ut imago sub undis ; 

 Sic illis distat virtus, quam serior actas 

 Maeonidae tribuit. Nain, nulla ut vatis abesset 

 In mundo faciès vitae; vulgata deorum 



ISO Non parvam merito, partem hic quam tangimus unam, 

 Religio tenuit; qua grajae turpia gentes 

 Plurima miscuerant, omnis gentilis ut orbis. 

 Cbristicolas nec vero inter non multa pudenda 

 Pcr médium viguere acvum, nostrove supersunt; 

 Quae tamen hic illis nolim componere; quamvis 

 Ad rem, quam tracto, non uno nomine vere 

 Pertincant. Hac Maeonidcn ut labe sophistae 

 Purgarent, allcgorico coepere profanum 

 Vcrterc verborum sensu ; placuisse quod illis 



160 Ne mircre nimis, sententia, sunt, ubi sana 



Nulla est, ni propriam mutes; quaccunque poclae 

 Mens fucrit. Longe sed differt, hoc fatcaris, 

 Anne allegoricas rcs personasque laborcs 

 Fingerc, pcr Iongum referas quo singula carmen. 

 En duplex opus, en fungentes muncre voces 

 Ambiguo; velut, exemplum sumatur ut nnum : 

 Si verbis stamus, claudam credemus Olympo 

 A Jove dejcctani sobolem; si, pâtre deorum 

 Quod mage sit dignum, volumus dixisse poetam; 



170 Quid proprius sensus possit simularc, videndum. 



