( 429 ) 



Distinxit species. Sic vix inveneris ullum, 



Qucm, parvum magnumve, vclis componere Danti; 



Quo mage difficilis labor hic 5 sat rcddere ni sit, 



210 N'otis quac criticis nunc stet sententia. Vcrum, 

 Qui nulli, scenae ccu gloria prima Britannac, 

 Se similcm voluit, non jam fecissc minoris 

 Hinc ausis; quauquam merito suspectus habetur, 

 Qualis sit, donec perspexeris , ire récusât 

 Qui tritam doctisque viam clarisque poetis ; 

 Quippc, novum nil praetcr amans, monslrosa, videres. 

 Sacpe ut parturiat, stolido placitura popello, 

 Et, si quis dignus, jactet qui talia, censor. 

 Nempe hic indignor, docti quandoque vcl ipsi 



220 Hoc agitant critici, nimis aut obscura, remota 

 Aut pulchri procul a sensu, nullique ferenda, 

 Turpia qui nolit, quamvis distincta decoris, 

 L T t quocunquc modo laudent; ccu, carduus in quo 

 Horreret, campum quis haberi vellct amocnum; 

 Rara quod in foedo nitcat rosa. Quid, quod iidem, 

 Crcdcre si nolis, mirum non esse, rcponent, 

 Putida si oui sint, quae non intclligat? Haec frons 

 Dura sibi sapiat. Quum plura placent, ego paucis 

 Ignoscam maculis; in magnis sed mage laedunt, 



230 Quum mala multa, viris; in queis sua mansit, et alto 

 AEtemum sacrata manebit gloria vati. 



Dantis al hinc dotes expendens, quid prius illa 

 Tangam , virtutes epici quam carminis inter 

 Jam mihi praccipuam dixi, longequc videri? 

 Namque, novus ceu Maconides, sua saecula Danles, 

 Gcntemquc et mundum, complexus; scilicet haec est 

 De multis celsae laus maxima mentis, et, in qua, 

 Caetera discordes, seu non, videas tamen omnes 

 Conscntire fere criticos ; hoc quos habet aevo 



240 Multos illc quidem; nus(|uam sed, nec, puto, plures, 

 Ncc célèbres mage germanis; quorum , patrios si 

 Binos excipias, unum gentisque britannac, 



