( 430 ) 



Nullius in laudem vatis par oxtitit ardor. 

 Ultcrius, nec jani, quo progrediantur, habcbunt, 

 Immensum, dcus ut, quilius est Comnedia t nulli , 

 Mundus ut, buinanae non impenetrabile menti; 

 Quippe canons, terrestre deus qnodeunque creavit, 

 Aeternum ut, culpis Christi sub lege piatis, 

 Ad fontem redeat felix. His addere possum 



2ÎJ0 Haud minus areanum ; nani plastica prima vocata est 

 Pars operis; mire ceu picturata secunda, 

 Tertia suave modis animum, ceu musica, mergens. 

 En criticum tibi, qui, coelo cognatus et ipse, 

 Myslicus expendat, terrae solatia, vates; 

 Quemquc putes, Dantis qualis sit quantaque virtus, 

 Ilistorico claro digne monstrasse Leoni; 

 Talia ni vano potius pracconia capti, 

 Quam recto, credas. Equidem, impenetrabile quin sit, 

 Non dubito, deus ut mundus; sed, quomodo, pulchre 



2G0 Quod componit honio, par ut nil fingere detur, 

 Flumanae sit opus tamen impenetrabile menti, 

 Me latuit, fateor. Laudem quam Dantis et ipse 

 Praecipuam feci, non pugno, maxima ne sil; 

 Mox dicturus, eo quid nomine distet Homero. 



Caetera si quaeris : per terna volumina fusa, 

 Membra tôt ad corpus bene quam digesserit unum ; 

 Temporis ingenio coalescat ut omne poema ; 

 Cur Maro dux, cur Papinius, cur lecta Beatrix ; 

 Ut deceat Christi gentilis religioni 



270 Passim mixta, profana sacris; et plurima quae sunt; 

 Mirus, ubi, mage sit, quaeras, pulchcrne poeta; 

 Ipsae, seu, quae res, et quanta licentia quidquid 

 Fingendi, spectes; seu, singula quomodo dicat; 

 Quis sermo, numerive, et quanta licentia fandi : 

 Haec equidem, ut decuit, perpendi, rite poetam, 

 Nec non censores vetcresve novosve revolvens; 

 In queis quae recte, quae non, mihi visa notari, 

 Hic longum; et criticis, pridem scis tute, magistris, 



