

( 431 ) 



Et nullis nimium sucvi tribuisse sophistis. 



280 Unum scd tamen est, quod cur non practereamus, 

 Causa subest gravior. Nain rébus plurima Danlis 

 Personisque insunt, alia dcfcndere nulla 

 Quae ralionc queas, quin tanto indigna putcntur 

 Ingenio; crilicos, nisi, quod fecissc videmus, 

 Tu pariter facias; cura hic queis maxima longe 

 Rcs allcgoricas expouere; mensque, docere, 

 Quani sublimis in lus, quainque hac quoque parte verenda , 

 Quae tiieina canitsancli Comoedia vatis. 

 Quein, sane vereor, niiuiuin hoc ne nomine tollant; 



290 Nec, cur hic ingens laus sit, quod saepe poetis 



Grande vel in magnis vitiuni, justas mihi i|iiisquam 

 Explicuit causas. Genus id, scd, quale sit ipsum, 

 Quantumque ad pulchrum valcat conferre poenia, 

 Maeonidae supra virtulcs tangiinus inter. 



Illius at Danti suinniani quod defero laudcm; 

 Cantur uterque suuni quoniam coinplcclitur aevum; 

 Non metuo, ne me minus expendisse rearis, 

 Illorum queis dissimiles, discrimina, mundi. 

 Nec vero magis est , cur causas enumerando 



300 Te morer; ut mihimet sim sciliect autor ineptus. 

 Mille niodis nostro médium, quis nescit? utrique 

 Longius at differt aevum, quod pandit Homcrus. 

 Nec modo, si totuni geminis in vatibus orbem, 

 Sed pariter distant longe, si singula confers, 

 Quas tractant, reruin; queis hic, queis partibus ille 

 Sit multus, rarusve, intactas quasve relinquat. 

 Cernere quo facile est, angustus mundus Homeri 

 Plcnior unde tamen, quam, Dantis grande poema 

 Quem canilj hnnicnsi prudens dum plurima mittit; 



310 Nempe soi quae propositi non esse viderel. 

 Bfateriae scd me facial ne copia longum, 

 Ingentem binis includam versibus, addens : 

 Illi sors homiuis slat finis, regnaque Christi; 

 Hic fida gcntilr rrfert sub imagine sacclum. 



