( 432 ) 



En tibi, s , cano pridem, quid judice fidis, 



Dantis nunc criticos maie quae meminisse putemus; 



Ultra, quod satis, hune dum laudant, dumque minores 



Hinc alios ducunt; de multis fecit ut ille, 



Altior immensum est cui Dantes, visa renarrans 



520 Somnia, quam DitisMaro sedem, umbrasque nocentes, 

 Elysiisque canens feliecs vallibus; illi 

 Hic licet inferni dux missus coelitus. At nos 

 Pergimus etrusco chium contendere vatem. 



Quorum si in rébus traetandis respicis artem , 

 Maconiden cernes, quae faclis cunque remiaoet 

 Praecipuis, vel quae personis, omnia suctuni 

 Sic tractare, volcns, quo ducat, ut usque sequaris; 

 Quantumvis minimis, tanien ut teneare; nec usquam 

 Ambiguae frustra tortus stomacherc loquelac. 



350 At contra Dantes inspergere plurima gestit, 



Possintnc, aut quonam pacto conjuncta, placcre, 

 Securus; veluti contenlus nectere quali 

 Cunque modo partes, operis distinguere rite 

 Quas ordo ratioque jubent. Persaepe recepit 

 Quin etiam, plane quibus est aliéna voluptas, 

 Omnis quam propriam sibi poscit jure poesis. 

 Parte operis prima sed culpa est rarior ista; 

 Nempe, quod in reliquo doctrina scholastica gignit 

 Taedia, multorum, numeris quae libéra malles, 



540 Interpres; moesti at contra poenisque tremendi 

 Cantibus inferni régnât, quae plastica dicta 

 A criticis, virtus in magnis prima poetis. 

 Quippe mage haec nostrae cum lactis tristia gandet, 

 Quam non visa canens coelestis praemia gentis : 

 Par quibus esse nihil, quidquid conceperit unqnam, 

 Mortalem deus ipse monet. Sed fingere, veri 

 Queis conferre nihil possis, utcunque, relictis 

 Terris, angelicam te va tes ducet in aulam, 

 Nec tanti ingenii est, quanti plerumque putabunt, 



550 Credula queis aut aegra vagis mens pascitur umbris; 



