(433 ) 



Nec facile, in nostro scnsuquc animoque remotis, 

 Quid rectum sit, discernas; rcs denique inanes 

 Nullae non parient fastidia. Forsan et ipse 

 Hic causam videas, clari Mcssiada vatis 

 Quisque ferc cur mirari, quam cvolverc, malit. 

 Sic doctis, jiemini, criticis placuisse; nec ulla 

 Causa mihi major, cur, quanta poetiea Dantis 

 Sit vis, inferno pateat; quamvis minor hac in 

 Parte locus sophiae; longum qua saepe laborat, 

 360 Ut dixi , carmen; doctrinae plaslica virtus 



Ncmpc ubi deest. Sapiens diversas censor in omui 

 Has dotes norit discernere rite poeta; 

 Nam magnis sane sapere est et seire necesse ; 

 Ad pulchrum carmen neutrum sed sufficit ulli. 



Praecipue nobis hic <[iiae memoranda, quis autem 

 Nesciat, ipsius Dantis nisi nominis idem 

 Famaeque ignarus, totum quae sparsa per orbem? 

 Inferni inscriptis portae quid celsius? aut quo 

 Tantum contremuit mortalis fulmine linguae? 

 370 Francisca, cui non doluit, narrante, poeta 



Qucis cadit exanimis, tenerae miseratus amores? 

 Christieolae nempe in chartis nil pulchrius extat ; 

 Nec gentilis erat quidquam par fingerc musae. 

 Quis non horrescit mirans infauda querentem, 

 Se natosque ut dira famé vindicta necarit? 

 Quid nostri praeferre velis, mundive prioris? 

 Quid lyra , quid tuba majus habet, grandisve eothurnus? 

 His addi longo quae sint in carminé digna, 

 Ad finem mitto properaits inquirere; multa 

 380 Nec, puto, repererit censor non vanus, at idem 

 Plurima, quae, nulla quamvis insignia dote, 

 Quo capialur, liabent. His insunt illius aevi 

 Historiae multac, multae, quibus ipse poêla 

 Miscctur; sunt ingeniosc, suntetacute 

 Dicta; nec insolito gaudentis plurima desunt, 

 Solum cpiae Danteiu deceant; undc baec magiô illi 



