( 434 ) 



Hirantur critiei, primis in dotibus ejus 



Qui ponunt, tantum quod opus cum tempore vatis, 



Indolo, persona, pcnilus concivscat, ut omni 



ô90 Quae concors numéro naturae vivit imago; 



Organicwn propric quod vulgo diciinus; at nunc 

 Et tropicus criticis est verbi plurinius usus. 



Caetera tractatis benc rébus, plena voluptas 

 Quo sit, siTinonis , jam vidimus ante requiri, 

 L't par sit virtus; quam culta in dilequc lingua 

 Qui nequeat praestarc, hune dimidio velut arlis 

 Mancum jure voecs; at pauper et horrida eujus 

 Contigit ingenio, pulelire ccu ncscia fari; 

 Srra rudcni felix fonnot, seu ditet egenam, 



400 Ingcntcs niereat laudes. Eadcin tanien bic est 

 Cunctis conditio, studio plus arteve nemo 

 Ut possit, scriplor quam possit niaxiinus unus; 

 Gloria nec minor est, post illum magna laboris 

 Si superet moles; sermo dum talis, ut omni 

 Ingenio pariter respondaat. Adjiee, nullum 

 Quod recte dices opus exeellentius omni, 

 In quo, qualemeunque ob causam, lingua sit impar, 

 Egregias res, seu traetandi rrspicis artem. 

 Ad Dantis quae si referas sublime poema, 



410 Non dubitem, nimios quosdam quin hic quoque in illo 

 Vel claros inter critieos fateare fuisse. 

 Scilicet, in patriam quamvis insigne loquelam 

 Sit vatis meritum; justum verumque volontés, 

 Mirer, ni mihi dent, tantum praestarc Petrarehae, 

 Ac mage Torquati linguam diique Ariosti, 

 Ilis Dantem binis sacclis aequare priorem 

 Doctus uti nequeat judex, et, qualis utrinque 

 Sit sermo, reputans. En, cur, hic caetera mittens, 

 In queis lingua nib.il vetuit, ne saepe poeta 



420 Non paulo nobis Dantes perfectior essel, 



Hoc saltem teneam : quale est cmnoedia, si (juis 

 Nunc edat carmen, vel linguam propter, in illis 



