( 435 ) 



Ncmo negct similc hac nil esse actatc ferendum, 

 Dantes queis jure est magnus cclsusquc pocta. 

 Quod multi, nempe hic pejori debuit aevo, 

 Cunctis ut sero venientibus anteferalur; 

 Utquc satis, quam sit magnus, dignoscere docti 

 Vis ipsi valeant. Criticos quo justius ores, 

 Ingenium vatis maie ne cum carminé, quale 

 450 Nunc est, ennfundant; tantum neve hoc sibi fnigant, 

 Quantum ne faceret, Danti multaeque gravesque 

 Obstabant causae; merito ne multa reprendi 

 Possc negent; in queis unum licet hic grave ponas, 

 Saepe adeo quod res, aut verba recondita, nemo 

 Ut non desperet; vatem ne denique fingant 

 Non modo mente, suo qua major lempore, munduni 

 Christicolam quaecunque agitabant, pectore condit, 

 Quavis eximium summi sed dote poetae; 

 Par operi cujus nil nec sperare futurae 

 440 Sit fas aetati, nec viderit ante vetustas. 



Qui critiecs, sophiac fama qui crescis alumnus, 

 Janine vides, quo me ducat comoedia Dantis? 

 Primo quem versu, talem quia sentio, diuin 

 Ipsc voco; mihi me post ne pugnare rearis; 

 Neve viro quidquam indignum dixisse verendo. 

 Sed, laus ne laedat, num quid prius esse putares, 

 Laudandi quam nossc modum? Laudare maligne 

 Ne qua parte tamen videar; defenderc quo me, 

 Die, mage teste velis, quam, qui popularis, et idem, 

 430 Quantum saimmquc et justum, doctumque decebat, 

 Mirator vatis? Plures Tiraboschius inter 

 Hic mihi sit. Tanti quid laudet, quidve reprendat, 

 lngenii eritieus; nostro queis maximus auctor 

 Judicio (listel, queis congrual, ipse tuere. 

 Illum, etsi brevis liic, momenta nec omnia pendit, 

 Qoaestio queis constat; eunclis longe (amen unum 

 Praeluleiim, vanae noslro Dantes quibus aevo 

 Materies famae; quo tollant altius illum, 



