( 436 ) 



Tanto, dum sperant, mage nos mircmur ut ipsos; 



460 Vatis qui mystac nobis arcana rccludant. 



Paucis sed genus hoc jam rite notavimus ante. 



Commodus hic locus est addenti, quod nec inanc, 

 Crcde iuihi, levé nec nimis est. Nam laudibus inter 

 Qui Dantis nimii nunc sunt, pleriquc poesis 

 Multis ncglectae saeclis, ac paene sepultae, 

 Miro, ne dicam caeco, ducuntur amore, 

 In nova jurantes musae praecepta; sed illi 

 Nunc in nonnullis par se conjungit amori, 

 Acvi quae nicdii gliscit damnosa cupido. 



470 Mac adco multis est unica, primave causa, 



Dis cur Dantem ae(|uent, id agentes scilicct, illud, 

 Quantus sit vates, tantum videatur ut aevum. 

 Cujua quae bona sunt, ita sanis demus amare, 

 l't paveant mala; christicola ne rursus in orbe 

 Tetra superstitio regnet; quam reddcre vclle 

 Acvo cum medio, redeat quo laetior aegro 

 Sors imindo, quidni stultumque et turpe vocelur? 

 Artibus at pulchris, si gothica templa tacemus, 

 Aevum quid médium referet? Ne caetera quaeram , 



480 (irandibus eloquii quid magnum foetibus addet ? 

 Quam sortent faciet monacho sub Apolline Musis ? 

 .Nonne vides, oliin mundo quos ipse fuluro 

 Excmplar pulchrae voluit deus esse loquelae, 

 L't pietas insulsa gemat per saecla magistros, 

 Grande nefas! fandi nostrac mansisse juventae? 

 Quid fiet, medii mens haec ubi vicerit aevi? 

 iNempe fere palmam mediocria, turpia nempc 

 Saepe furent; aima tcnebrae quum luce repulsae, 

 Qualem barbariem quondam fugere potentes 



490 Ingénie studiisque viri, grajos latiosque 

 Dum miro vates una amplectuntur amore. 



Additus his recte an vulgari carminé Dantes, 

 Quaestio non simplex; plus jamque ego eandidus, altae 

 Sfirandnm mentis laudans carpensve poeina. 



