( 457 ) 



Quiiin volui, dixi. Carcat quae fine, palcre 

 Matcricm cernis; miniinam satis esse putavi 

 Onde mihi partem; parvi duxisse, rnganti 

 Si gralum facercm, ne possim jure videri. 

 Nec tant euro, mco multuni an moveare libello, 



bOO Quam , versus valeas ut tôt perferre latinos. 



Scd linguam Latii scribens quoque, scis, ut amarim, 

 Ingenio stulte discors, quo vivimus, aevi. 

 Morbus cuique suus; meus hic. Mcliora secutus, 

 Littus arare senem patiare ; usumque ligato 

 Sermone excuset Flaccus ; mage mente modisque 

 Quo mihi suave nihil. Criticas hic versibus ipse 

 Implevit partes; Romanum Tcutonus in queis 

 Rite, vide, pravanc sequar. Sed Flaccus, et illis 

 Eximius, nornen negat hinc se velle poctae; 



MO Nec, mihi ne poscam, metuas ; versus , licet omnes, 

 Qui faciunt, semper sic eodem nomine dicam, 

 Ut Galli dominas dicunt quascunque maritas. 

 Hic finis fandi mihi sit; tu vive valeque. 



NOTES. — Epistolam suam, de Dantis Divisa Comoedia discep- 



TATIONEM, LECTURO J.-D. FlJSS. 



In hac epistola, quam, ut Horatii ad Pisones, poeticam, utpote 

 poetica, eaque versibus tractantem, adpellare potes, roininie 

 id agebatur, ut Divinae Comoediae qualis quantaque sit mate- 

 ries, nec magis, ut très poematis partes, earumque ad ununi 

 opus conjunctio , nec denique, ut mens auctoris, summaque, 

 lanto in carminé, propositi illustrarentur : quaîis disputatio 

 neque angustis epistolae meae finibus iucludi potuisset; nec 

 vero necessaria mihi erat, ad hominem doctum, eundemque 

 dantianae poesis bene gnarum, hoc solo proposito scribenti, ut 

 meam de poetica Divinae Comoediae virtute sententiam quam 

 brevissime, sed satis tamen et explicarem , et probabilem quoijue 



