( 441 ) 



meratut', quem non semel vulgo neglectum esse constat; ciijus- 

 que Divinam Comoediam qui vere legerint, fortasse in Italia non 

 triginta homines esse, Alfieri, hujus saeculi initio, dixit (vide 

 Drouilhet. pag. 608) : alterum , quod ejusdem poematis longe 

 maximum virtutem in rerum , et artis, qua ad lotum compo- 

 nuntur, majore, quam humana, sublimitate critici velut uno ore 

 plerique posuerunt; qua virtute nihil a vulgi sensu et intelligen- 

 tia remotius cogitari posse, quidni existimes? Haec igitur duo 

 intuenti, nonne statim patebit, ut poetae popularis laus Danti 

 vere honesteque tribuatur, plurima in re tam vaga expendi et 

 discerni oportere : quae criticorum nonnullorura sagacitas quin 

 luculenter exposuerit, non dubito quidem; sed, quid de ea re 

 egregie animadversum legerim, reputanti in praesentia nihil suc- 

 currit. 



Versus a 421 ad 440 eos, qui modum nescire in Dante admi- 

 raudo raihi visi sunt, ne nimium laudando ejus gloriae detrahere 

 niagis, quam adjicere pergant, precantur. De qua re vide inpri- 

 mis Drouilh. pag. 482 et sqq. 



Versus a 462 ad 492 eos attingunt, quibus, cur Dantem supra, 

 quidquid vatum aut fuit, aut est, extollant, una, aut prima 

 causa est aevum médium reducendi desiderium; quales an hodie 

 vigens religiosa pietas protulerit, in diesque proferre pergat, me 

 tuin aliae res multae , tum vero opéra , ad quae notas hasce re- 

 tuli , non sinunt dubitare. 



Tome xx. — I" part. 30 



