T H E L G I C A. 101 



ne adimantur,eademque ad Papam transeant. Horum 

 articulorum argumentum brevi hisce complectimur ; 

 contendit Gregorius VII. univerfalem fupremamque 

 cum fecularem, tum Ecclefiasticam auctoritatem Pon- 

 tifici Romano competere ; hanc a Jefu fundatam fuis- 

 fe ; penes fohim Papam potestatem esfe Episcopos ac 

 Imperatores abrogandi , quoscunque excommunican- 

 di , leges ecclefiasticas edendi ; porro , folius Pa- 

 pae nomen , tanquam in mundo unicum , in Eccle- 

 fiis esfe recitandum ; nullam Synodum absque ejus 

 praecepto esfe convocandam ; denique Papam , om- 

 nes judicantem, a nemine judicari posfe ! (i). 



Haec omnia fere nova erant ac inaudita, de 

 quibus alii Papae ne cogitaverant quidem. Pauci 

 ante Gregorium de regibus abrogandis , de fubdi- 

 tis a fidelitate principi debita abfolvendis, loqui 

 ausi fuerant (2). Quae tamen ab Hildebrando legis 

 inftar promulgabantur I 



S-5. 



(1) Baronius, Annalium , Tom. XI, ad annum 1076, pag. 

 632, n 9 . 31, Gregorii dictatum valde laudat dicens : „ hunt 

 „ tb tmergentes et urgentes cafus praefentis fchismatis fuisft 

 „ prtmulgatum ." N a t a I i s A 1 e x a n d e r de ejusdem dictatus 

 anthentid dubitavit, quam vero ChristianusLupus vindicavit. 



(») Quod Otto Frifingenfis de anathemate Gregorii in 

 Imperatorem agens fuo jam tempore his verbis expresfit, „ Cu- 

 ,, j»s rti nevitate eo vchtmtntius indignotione motum Cuscejtit 

 „ Imperium , quo nunauum ante haet tempera hujusmodi fen- 

 „ ttntiam in principev» Romanorum promulgatam cognovcrat." 

 Vid. Otto, D* gestii FriAtrici J, Lib. I. cap. I, Conferan- 



IHf 



