io6 COMMENTATIO 



monachus, huic fefe acriter oppofuit , et clamori- 

 bus fuis effecit , ut haerefis Berengariana quam plu- 

 rimis innotesceret , magisque inclaresceret (i). 

 Berengarius vero jam in fynodo Romana et Ver- 

 cellenfi a Leone IX. (1050)5 a Victore II. in 

 Florentina (1055), a Nicolao II. in Lateranenfi 

 (1059) condemnatus, tandem Romam a Gregorio 

 VII. citatus est (1079) , ut caufam diceret. Senex 

 octoginta annos natus iter fuscepit fententiamque 

 fuam primum gnaviter defendit, fed dein metu 

 mortis revocare coactus est. In Galliam vero re- 

 verfus, ad pristinam fententiam rediit, atque jus- 

 jurandum , quod praeftiterat , retractavit , dicens fe 

 vi coactum jurasfe ; in qua quidem fententia ad 

 mortem usque (1088) perftitit (2). 



Univerfe animadvertendum est Gregorium in eo 

 fats^ caute egisfe, quod, cum clericis feveriorem 

 disciplinam imponeret, diligenter tamen curaret ne 

 eorum fimul auctoritas in variis regionibus immi- 



nue- 



fic dictae , dogmnti fefe oppofuisfe ; hoc enim , faeculo IX. exeun- 

 te , cognitum et , anno 1039 , a PafchaGo primum promulgatum , ne 

 tunc quidem ab univerfd Ecclcfid receptum fuit. Conf. Gie- 

 seler.l. c. pag. 217— *37 



(1) Conf. Millot, Hist. dt Franee , Vol. I. pag. »40; et 

 Spittler, 1. c. pag. 226 feqq. 



(a) Berengarii tumulo epitaphium virl meritis confenta- 

 neum deinceps infcribebatur ; 



„ Quem mode miratur ,/eMptr mirabitur trhit 

 „ Ille Bertngariut ntn tbilurus ebil. n 



