THEOLOGICA, 109 



dium tenere nos conabimur, aequabili lance pon- 

 derantes quae in eo bona , quaeque mala fuerint; 

 quod ut rite fiat , in hoc judicio Papam Roma- 

 num pro temporum illorum latione, non virum 

 Christianum ex nostnl fententia ob oculos habea- 

 mus (1)» 



Hildebrandus primis vitae Ecclefiasticae tempori- 

 bus monachus fuerat, et, in feveriore Cluniacen- 

 fi focietate verfatus , emendationis ftudia huic mo- 

 nasterio propria fusceperat. Ex hoc igitur vitae 

 genere ejus agendi rationem in primis esfe dedu- 

 cendam nobis perfuafum habemus. Qui mona- 

 chus castitatis votum fecerat, hic Papa coeliba- 

 tum clericis impofuit; paupertatem profesfus fue- 

 rat ipfe, aliis fimoniam interdixit; obedientiam 

 ordini promiserat , univerfum clerum auctoritati pa- 

 pali fubmisfum obedientemque reddere ftuduit. At- 

 tamen , ut haec confilia ad finem perduceret , flagi- 

 tia valde odiofa commifit. Ita maxime in eo vi- 

 tuperandus est, quod Rudolphum adverfus Henri- 

 cum IV. et dominum et affinem incitaret, illique 

 Imperii fpem t faceret; prouti ipfe Sueviae Dux 



fau- 



dideris ; fecuudum horum fententiam erat Gregorius papiei~ 

 ia , lupus rapax, tum fatanas ex inferii folutus , tum Antt- 

 thristut ille. perditionis filius in s Thesf. II: 3 en 4. memo- 

 ratus; tx mtdulld Diaboli faetut. Sicfienzo, Benno, 

 alii. 



(1) Conf. Heercn, in opere faepius laudato, pcg. 01 et 

 <j.. Cieteler, 1. c. II. B. II. Abth., p. 9. 



