J U R r D I C A. 13 



vim obligandi acceperunt. (1) Actio vero prae- 

 fcriptis verbis, dein etiam ad alios cafus extenfa 

 est, nam quoties incertum esfet, quanam actione 

 agendum , toties actionem hanc in ufum voca- 

 runt. (a) 



Denique Leo Imp. in ftipulatione non amplius 

 folennia interrogandi respondendique verba requi- 

 fivit U. 10. C. contrah. et committ. ftipul.) adeo 

 ut in dubio ftipulationem factam esfe praefumere- 

 tur (3). Animus autem paciscentium in primis ex 

 modo contrahendi colligebatur , unde , fi inter ab- 

 fentes res fuisfet peracta, pactum obtinuisfe cen- 

 febatur, nam verborum obligatio inter abfentes 

 concepta inutilis est (4). 



Ex his igitur omnibus concludimus , ad mores 

 excultos et negotiorum frequentiam fefe excoluis- 

 fe jurisprudentiam Romanam , ita tamen ut a femel 

 pofitis principiis non recesferit , fed conftanter fer- 

 raverit, adeoque verba cl. den Tex nostra facia- 

 mus. „ E pacto nudo non datur actio. Cenfue- 

 „ rant illud primi , rudi aetate , Romani. Cenfuit 

 „ etiam fue tempore Justinianus. Formulae et fo- 

 „ lennitates adjici negotiis primum debebant, ut 

 „ de animo deliberato conftaret. Ferebat hoc eo 



„ tem- 



(1) Cf. Moddermai, 1. 1. p. 83. 



(a) L. 1. $. 1 et 2. L. 12. L 17. ff. de praefcriptis verbis. 



(3) Paulus, Sentent. V. 7. $. s. 



(4) $. 12. Inft. de inul. ftip. 



