j3 COMMENTATIO 



depofuisfet , dein eidem vendiderit aut donave- 

 rit (i). Vidimus itaque generalem juris Rom. 

 regulam esfe (a qua paucae dantur exceptiones) , 

 convenlionem numquain dare jus in re , fed ad id 

 tradiiionem accedere debere. Caufa hujus rei me- 

 ra civilis videtur; omnes enim leges maxime earura 

 gentium, quae parum excultae funt, accuratas 

 de dominio non habent notiones, externa figna re- 

 quirunt, e quibus pateret ad quem dominiutn 

 pertineret , adeo ut haec juris translatio per tra- 

 ditionem in civium notitiam perveniret (2). In 

 infantia igitur jurisprudentiae romanae cum fanci- 

 visfent illam regulam , deinceps ab ea haud re:es- 

 ferunt, exceptis paucis cafibus. Quibus apud Ro- 

 manos infuper accedebat alia caufa. Jure veteri 

 dominium erat vel bonitarium vel Quiriiarium t 

 illud quibuscunque modis justis acquirebatur , hoc 

 vero certis tantum modis lege civili praefcriptis. 

 Res porro erant mancipi vel nec mancipi , qua- 

 rum hae acquiri poterant traditione, fi nempe 

 justa caufa praecesferat; illae vero per mancipatio- 

 nem vel folenni in jure ceslionem transfercndae 

 erant. Verum quidem est , a Justiniano (3) diffe- 

 rentiam hanc esfe fublatam , adeo ut fine manci- 



pa- 



CO Vid- Warnkoenig, 1.1. Tom. I. N°. 234. 

 (5) Gf. Toullifcr, 1. 1. Tora. IV. N°. 54« S?- 

 (3) L. un. C. de nudo jure Quirit. toll. et 1. un. C. «1« 

 ufuc. transf. et fublau diflf. rerum manc. et n. raanc. 



