L I T E R A R I A. 141 



mus Gulielinus, integerrimus juris ac justitiae 

 vindex , probe noverat, quale esfet Philippi in 

 Belgas jus , firmum illud atque immutabile , a ma- 

 joribus acceptum , faeculorum lapfu confirmatum 

 ac corroboratum , quod absque injuria haud facile 

 disfolvi posfet. Videbat ille , quanta incommoda 

 formidolofum , quod gerebatur bellum, patriae in- 

 ferret, cujus finis remotus, cujus eventus admo» 

 dum incertus erat. Quare, turbulentorum civium 

 animos femper fedavit , cum rege reconciliavit et tan- 

 tummodo contra Albanum excitavit. Tantus in 

 Gulielmo vigebat justi atque injusti fenfus. 

 Tanta in eo existebatj rationis vis, ut fe ipfe con- 

 tinere non tantum , verum etiam omnes cives ad 

 justum atque utile propofitum conducere valeret. 

 Rex huc usque res fuas occulte egerat, feque non- 

 dum manifestum populi hostem declaraverat. Er- 

 go tempus nondum venerat , quo Belgium tuto 

 ab eo desciscere posfet. Civium erat obedien- 

 tiam fuam profiteri , regis aniinum explorare ejus- 

 que auxilium contra Albanum invocare. Quod- 

 fi malorum fublevationem praeftaret rex, bonum 

 imperantem , fin vero Albani injuriam non co- 

 hiberet patriae hostem fe indicabat. Cives, Gu- 

 1 i e 1 m o cum primis auctore , oflkio fuo perfunc- 

 ti funt. Rex vero , nescio qua mentis pravitate duc- 

 tus , eorum oratui non obtemperavit , in perverfis 

 fuis confiliis cum obftinatione perftitit civesque 

 fuos ad desperationem adduxit. Antea Alba- 



„ nus 



