C. 59.) 
Si igitur copia et varietate , harmonia et con- 
flantia, pulehritudine et utilitate, nec minus 
mutua coniunctione , gaudeat natüra," nulla :fu- 
peresfe videtur dübitatio de finibus in rerum 
natura agnofcendis. (1) — Singulae partes val- 
de confilium probare nobis videntur ; nihil au- 
tem magis valet, quam partium in uniyerfo , 
imo et in uno eodemque Corpore, coniunctio 
et harmonia; quae ut locum obtineant, quan- 
tam prudentiam et fapientiam. requirant , teften- 
tur mechanici; quae quam praeclare in rerum 
natura confpiciantur , aflirment rerum periti ; ex 
quibus . quid derivandum fit iudicent finguli ! 
Tanta enim rerum confentiens , con[birans E 
continuada cognatio, quem mop cOgeted, quae 
dicuntur a ine , comprobare ? 75 Vt | 
Sed; quamvis ita fines animadvertamus , et 
adesfe probaverimus , quamvis hominem prae- 
flantisfimum esfe omnium animantium indicave- 
rimus; f/zem tamen ultimum, in hac matura 
adfpectabili , invenire non licuit: Hune autem 
quaerendum : esfe. putavimus : cui  disquifitioni 
alteram huius Partis deftinavimus Sectionem.. 
() Kant, Kriz. der Urtheilskr. f. 369. 
(2) Ci c. Je Ia. Deor. L.. Ire 27, 
