( 88 ) 
do; qüo fefe cognofcendam praebet hominibus. 
Nam, quis fit Deus iz fe, a nobis hominibus 
nunquam. percipi poterit: coniunctionis ideo 
éum hominibus ' ratio femper'est habenda. (1) 
Recte igitur Socrates auditores. et amicos 
nionete folebat: gequum est meminisfe ime ho- 
minem esíe, et vos qui iudicatis. (o) 
Nobis non propofuimus, omnia, quae Deo 
adfcribimus , attributa ex finibus cius efficere , 
fed fuffecerit ea notasfe, quaeex hoc imprimis 
argumenti genere optime effiei posfint ; quo fa- 
cto, de naturae divinae notione fatis conftabit. . 
$ IL. 
Harmonia in mundo univerfo, et finis omni- 
um ultimus, unum adesfe auctorem , 
. probant. 
Historiam religionis cum animadvertamus , 
videmus continuo , homines fingulos, gentes fin- 
gulas, pro varia eorum conditione, pro varia 
eorum aetate (t regione, variisque ftudiis, 
quae omnia in Deos transferre folent, diverfas 
fibi informaásfe divinae naturae notiones. Inde 
il- 
QG)Heydenreich, Th. II. f. 223. 
(2) Conf. Nob. de Geer, Disf. laud. p. 95. 
Li 
