( 93 
fübiecta funt poteffati eius, qui, omnia dirigit 
ad finem huncce ultimum, qui igitur fummo 
iure omnipotens a nobis vocatur, et cui ideo 
independentia est. adfcribenda. 
$ v. 
Foluntatis [anctitas et iuflitia, ex finibus 
in hoc mundo indicatis, effciuntur. 
Finis ultimus, quo ad moralitatem deftinatur 
homo, de fíanctitate eius, qui hunc finem 
propofuit, testatur. Impofitam enim nobis per- 
cipimus legem moralem , quae legislatorem re- 
quirit fumme et abfolute. perfectum. — 'Vo- 
luntas eius convenire debet cum lege morali, 
quam nobis tribuit, neque ab illa deflectere 
potest,. quia ratio et voluntas, in hac. natura, 
una est eademque. Quid? lllene, qui cura- 
vit, ut naturalibus, quae dicuntur, fequelis, 
improbus poenas iam continuo luat ex naturae 
legibus, vitia non improbaret? 
Quodíi adft harmonia felicitatem inter et 
virtutem, huius harmoniae moderator, Zzzs£us 
recte dicitur, quippe qui cuique tribuit. felici- 
tatem , virtuti eius adaequatam. (1)  Estnobis 
ULM in- 
(1) Conf. K an t, Kriz, der. Prakt, Fer, f, 217. 
