(C 103 D 
fübiectivam veritatem qui negat, eum et leges 
cogitandi et mandatum rationis practicae caet. 
negare oportet, quo facto, nulla de re eicon- 
ftare umquam poterit. 
- Non est igitur, quod dubitem affirmare, fá- 
«ultates hominis rationales et morales, talem 
nobis exhibere certitudinem fubiectivam , qua- 
lem de ipfa facultatum noftrarum existentia ha- 
bemus; nam fi modo eas adhibeamus, a nobis 
abesfe nequit perfuafio illa. 
Vix opus erit monere, hanc'noílram perfüa- 
fionem firmam longe difcrepare a fez/u aut fen- 
fuum lufu aut imaginatione, quae nimirum ra- 
tionis indagationem ferre non posfunt, nec et- 
iam veritatis nomine infigniri merentur. 
Hanc esfe vim noftrae argumentationi iuste 
tribuendam arbitror, nec tamen diffiteor , argu- 
menta, pro varia hominum conditione , diverfam. 
habere vim perfuüadendi in mentes hominum ; ita 
enim qui , practicá ratione neglectá, theoreticam 
excoluit , maiorem vim tribuit argumentis theore- 
ticis; qui facultatibus moralibus praeclare gau- 
det, argumentis e morali hominum natura fum- 
tis maiorem perfuafi ionem inesfe arbitratur ; dum 
homo incultus, qui a confuetudine oculorum 
mentem abducere, eamque ad abítractas notio- 
nes et ad animum contemplandum evehere non 
potest, nullam vim inesfe putat in fübiectiva 
ins ve- 
