( io6 ) 
féntatioribus rerum, mentis noftrae formis, 
quid rebus ipfis competat , nefcirent philofophi , 
cum denique, de quavis fere caufá, in utram- 
que partem probabiliter difputari audirent, fa- 
cile in extremum quoddam ruere potuerunt, 
quod vel ipfa docuit experientia. lta iam ab 
antiquo inde aevo exítitit Xenophanes, ex- 
ftiterunt Eleatici multi, qui zévrz jeiv xal 
s) pévewv dicebant, atque ita fententiam fuam 
poéticáà admodum ratione proponebant. Quam 
pulchre autem tale difputandi argumentum vi- 
deretar Sophistis fpinofis, Socratis tempo- 
fe; res ipfa docet; imo et monent exempla eo- 
Tum, qui v» $evre» nomine infigniii fue- 
 rüánt. (1) Ulterius deinde progpresfi funt Philo- 
fóphi mediae Academiae, ab Arcefila con- 
ditae, qui nihil veritati abfolutae relinqui dices 
bant, er ne hoc quidem fe novisfe, utrum fci- 
ri aliquid posfit, nec ne, (2) quocirca và ez&- 
xc» iis apprime placebat. (4) Sed quid prae- 
tér modum longus fim? Quid adeo de Car- 
feade et fertiz zcademiz, quid de Cy- 
vénaicis'philofophis , quid de Pyrrhone, 
de iis qui ab explorando ezezzixo) 'et QurwTi- 
L bd I J / ; xol 
/ 
() Nob. de Geer, Dis. loud. p. 13. 
"(5) Conf. Cic. Quadf. Aczd. L. L €. Yg alibi. 
COGO BFEOHenner:c,-Jjsg. Perá. DII. bl. 109. 
(15 
RI! 
