C ug 3 
abfolvi posfit, cum mentis hurianae limites id 
prohibere videantur; affirmare tamen non vereor , 
nos, pro facultatum noftrarum ratione ,. obiecti- 
vam agnofcere debere temporis, fpatii ; rerum 
adfpectabilium atque  repraefentationum — veri- 
tarem , easque eatenus faltém a:nobis cognoíci 
posfe, quatenus co$£nitio illa nobis conducit, ad 
rerum quantitatem , qualitatem y iodalitatem 
et relaiionein animadvertendam. 
Denique, quamvis hae. res, quae obiecta 
esfe diximus, nonnifi in ideà noftrá' exftent , 
tamen argumento: noftro; alia quadam ratione 
inftituto , Dei exiftentia probari posfet. Nam 
prouti ille, qui Io meri ingenio non pollet, 
^e ex parte. quidem probabilem: liadis ide- 
am. fingere quéat, nifi hocce carmen legerit ,' 
ita étiam homo mundum talem», fine Dei auxi- 
lio, fibi cogitando informare non valeret. 
Quodíi autem haec difficultas | amoveatur , 
remanet tamen quaeílio, unde illa. oriunda fit 
repraefentationum harmonia. Et. fi hoc ex 
mentis nostrae categoriis explicent, quibus ea 
utitur in forma, relatione. caet. nümenis ad- 
fcribenda, divina tamea fapientia in .eo cer- 
netur, quod omnes homines iisdem nümenis 
easdem proprietates adfcribant. 
Ita, adhibitis: mentis noffrae legibus , parum 
noftra rcfert, quomodo res nobis appatiturae- 
H fu- 
