( uus. 
chius, eadem de.caufa, argumenta reprobat 
theoretica. (t) | 
Hae vero dubitationes , neque: incertam i fa- 
ciunt Dei exiftentiam , neque noftro arguinento 
quidquam damni afferre videntur. Qui enim 
nos homines, propter Dei infinitatem, eius fi- 
nes investigare posfe negant, iam Deuin adesfe 
fumunt; 'eum esfe naturam fumma. fapientia 
praeditam , facile asfentientur. Qui vero fa- 
piens est, optimos fines, optimis adiumentis 
ufüs, asfequi ftudet. Quod íi verum fit, fi- 
nes Dei adfünt, qui, in rebus certe, quas 
Tàtione praediti invefligavimus, ideoque  co- 
gnovimus, facile perfpicientur. (2) Licet 
autem admodum pauca fint, quae cognofcamus , 
nihil tamen impedit, quo minus argumentum 
efüiciamus ex iis rebus, de quibus nobis con- 
flat. (3) Ac, prouti de confilio artificis, fpe- 
ctato eiüs artificio , iudicamus, ita et nonnihil 
certe de Dei finibus iudicare posfumus, fi et 
adiumenta, et fines, et finem ultimum com- 
paremus. Í 
(QD PAilf. der .Nat. Rel. 'Th. 1. f. 125. 
(2) Paley, t. a. p. bl. 116. | 
(3) Idem, t, a..p. bl. 1o. verg. bl. 97 , 98. 
He $ II. 
