divinae tamen naturae ita tribui non potest, 
quia est contingens et finita. (1) 
VII. Confundere videtur S pinofa neces- 
fitatem moralem et naturalem, et ita omnem 
dignitatem et, virtutem homini denegat; nam nec 
laudandus est, qui non, nifi vi coactus, fuo 
fungitur officio, nec puniendus est, qui fine li- 
bera voluntate delinquit. 
Quantopere igitur naturam humapam depres- 
fit, cum eo progrederetur dementiae, ut hu- 
manitatis negligeret characterem! Et omnino 
eum oportet, vel ipfum fefe fallere, vel omnem .- 
moralitatem  abiicere, qui poenitentiam cum 
eo nonnifi fenfum imbecillitatis nostrae esfe di- 
cit. (3) 
'* Sed nullum exftat errandi periculum , dummodo 
rationi practicae fidem habeamus, neque vocem 
illam internam negligamus. Et profecto cuivis 
est confcientia fui, qua fe liberum esfe novit: 
cuivis fünt facultates, quibus et alios liberá 
wi voluntate intelligit. Quamvis autem frustra in 
eo làboraverint philofophi, ut explicarent. vin- 
culum Dei voluntatem inter. et. noftram liber- 
| ta- 
() Heydenreich, Th. J. f. 271. Mendel- 
fohn, Morgen]. D. XHI. 
(2) Hennert, t.a. p. bl. 141. — Poeritentia virtus non 
ei? , ff)e ex ratione non oritur : quem facti poenitet bis mifer 
few impotens eit. Sunt ipfius verba 1l, c, P. IV. Prop. 54. 
