C 14 2 
LO 
Nifi ita argumentum hocce tractetur , nefcio, 
qua tandem ratione probare pos(ümus, Deum 
morali natura praeditum esfe. (1) Finis autem 
ultimus, quem fibi proponit Deus, omnium ma- 
xime ad id conducit, ut eum recte cognofcamus 
et amemus, . quia hic fponte fua fefe nobis of- 
ferunt eius fapientia, benignitas, fanctitas, et 
poteftas fumma, qua omnes fines fubiectos 
dirigit et flectit ad finem hunece fummum as- 
fequendum, quo nec melior, nec fuperior um- 
quam dari potest. 
Haec autem maxime nobis placuit contemplan- 
di ratio, qua, ex ipfis hominis facultatibus , (de 
quibus, quoad earum contemplatio ad noftram 
caufam pertinet, hodie vix ulla erit disfenfio :) 
quid valeat et quo tendat argumentum, eflicerem. 
Fortasfe aliis magis placitura fuisfet difputa- 
tio, fi, ex progresfione generis humani, ad finem , 
quem optant, faluberrimum , providam curam 
et confilia Dei probarem: fed, quamvis non is 
fim, qui cum Hefiodo auream aetatem diu 
exactam , et xpócse» genus praeteritorum tempo- 
rumlaudem, ac, de praefenti aevo ferreo gemi- 
fcens, antea me  vixisfe optem; quamvis e 
con- 
(D) Kant, Kriz. der Urth. f. 4313, 414. Heyden- 
teTCH, 1h. IE f, 16. 32, 35. 75. PaiC yu «. Ba 
bl. 11. 57. 120. 
