CUM) 
ageresfus, fed aliis potius opportunitatem prae- 
beret, id quod incoeptum vel infectum reli- 
quisfet, perficiendi. Quamvis vero hanc quam 
fecutus est, rationem alii minus probent, 
multum tamen ad augendam accuratiorem j]u- 
ris naturales notitiam contulit, ec, ni fallimur, 
quae jam proponenda funt, multum ea confe- 
rent , quibus refpondeamus ad idam partem 
quaestiohis, qnam hoc capite nobis tractandam 
propofüimus. | Quod igitur ad formam disci- 
plinae attinet, hactenus non cernebantur Ethi- 
^€a et Jurisprudentia feparatim tractatae. T h o- 
mafius vero id aggresfus, discipulos nactus 
es Ephr. Gerhardum (1), et N. H. 
Gundlingium (1681-1731) quorum hic 
rite perficeret, quod aggresfus fuerat praecep- 
tor,' riteque etiam exponeret ea, quae fümmus 
nostras. Grotius tam praeclare — fignificas- 
*(2).  Verisime enim Henrici (3): 
» Bei Hobbes /ank jener Unter[chied (nem- 
pe 
(1) Anno 1712 hic edidit Jenae delineationem Juris 
naturalis , in cujus libri appendice 9oo thefes leguntur, 
quibus principia decoritraduntur, Vid. Meister, Dio. 
J; zer G. Vol; L.-p. 113. 
(2) Bauer,  Lebuch des Naturrechis , Marburg 
1816. S »5. p. 30. 
(3) Henrici, Zen zu einer Wisfen[ch. Begrund. der 
Rechtsl. 'Tom. I. p. 234. 
