C 138 ) I 



fentatur magnitudine et directione diagona- 

 le parallelogrammi , cujus latera ipfis viribus 

 cequivalent. 



XXII. Haec demonflratio , nifi rejiciatur 

 quippe quae nirais longa est , nil tamen continec , 

 quodrijjOre et perfpicuitate Mathematica careat; 

 €t fi principia , quibus nituntur, absque motu aut 

 aequilibrio confirmantur, ea vcl maxime per- 

 fecca est, utpote inprimis ipfiirum virium no- 

 tione fuptrfirucra. — Verum in hoc paululum 

 errasfe B e r n o u i 1 li , recte animadvertit L a- 

 gran^-e (i). Etenim unde manifcstatur il- 

 lud pJncipium ; quod duae vires aequales ha- 

 hent vim cotnpofitam.^ cujus directio bifariam 

 fecet angulum inter directiones comprehen- 

 fum? Profccto motu id ipfum cognitum est, 

 quoniam fi coipus duabus viribus divcrfis in di- 

 rcctionibns aificicur, neque hanc directionem , 

 ncquc illam fcqui potesc. Idcm etiam ex ae- 

 quilibrii natura fequitur , fed fi ad nuUura effcc- 

 tum ipfius. vis accendimus, nullo etiam modo 

 illud principium confirmari posfe videtur. 



XXIII. Janus Bernouilli jam animad- 

 vertit (a) , vitiofum esfc, quod virium compofitio 



cum 



(i) Vid, Mccan. Ar.rJyt. Tom. I. pag. 19. ju racdia 

 parce. 



(2) Vid. ejus Opcra, Tom. IV. pnij. 2^6. 



