f 54 ) 



fuadeat, », est et alia," inquit, „ necesliras 

 „ nobis orandi pro imperatoribus , , etiam pro 

 „, omni ftatu imperii rebusqueRomanis." Nam- 

 que inter multos Christiauos jamdudum haec 

 invakierat exfpectatio , qua credebant, rerum 

 terrcstrium finem prope abesfe. Eum enim in- 

 flare putabant, fimulac imperium Romanum , 

 quod viribus et gloria fenfim minui videbant, 

 corruisfet, atque Anti-Christus, in Christianos 

 tum aliquamdiu crudeliter faeviturus , fuisfet 

 domitus. Ut igitur , ita fere disputat , mundi 

 interitus difFeratur , quod nobis utique ipfis con- 

 ducit, imperatoris falutem imperiiqus vigorem a 

 Pco precemur nccesfe est. Quod quidem ad per- 

 fuadcndum adverfariis fcienter affirmat. Convenit 

 enim naturae humanae tristia quaeque deprecari. 

 Haec tamen revera Tertulliani ea de re fententia 

 haud fuisfe videtur. Confl;at enim , Christianos 

 eo tempore in rcrum omnium fine exfpcctasfe 

 fplendidura illud Christi regnum tcrrcstre , quod 

 mille annos esfet perduraturum , quoque pii 

 Christi cultores , mortui pariter ac vivi , ea , 

 <jua major excogitari nequeat, beatitate fruicuri 

 esfent. Quocirca ipfe in libro de Oratione^ 

 ment^m fuam Jibere explicans, in contrariam 

 priori iili abit fententiam. Ibi enim ex hisce 

 Orationi^ q«,4' Dommicae precibus: „ veniac 

 j, regnum luum !" efficere Itudet, Christianis 



hoc 



I 



