C 87 ; 



pracjudicams , quibus a teneris imbuti fuerant, 

 opinioncs dcponere avitamque , cum populi Ro- 

 mani gloria &. forcuna arcto vinculo junctam et 

 ipfa fua antiquitate" valde venerandam, religio- 

 ncm cum nova quadam , eaque ex ignobili Ju- 

 dacorum gente oriunda , commucare dcbebant. 

 In hac igitur rerum conditione ingentem illum 

 ac quotidie valde auctum Christianorum nume- 

 rum adverfariis gravisfimo argumento esfe opor- 

 tebat, Christianam focietatem eximiis conftare 

 fociis , eamque religionem , cui , re propius cog- 

 nita, invitis tot tantisque impcdimentis, multa 

 milh*a hominum nomen darent, longe esfe prae- 

 flantisfimam. 



Adverfnriis tamen reponere licebat: „ non 

 „ ideo bonum , quia multos convertit : quanti 

 „ enim ad malum performantur ? Quanti trans- 

 „ fugae in pervcrfum" (i). Hujus vero dubi- 

 tacionis vim Tertullianus ita frangit, ut judici- 

 bus , quibuscum disputat , prorfus diverfam esfe 

 maleficorum et Christianorum agendi rationem , 

 inftituta inter utrosque hac comparatione , de- 

 monflret pulcerrime. „ Quod vere malum est ," 

 inquit , „ ne ipfi quidem , quos rapit , defen- 

 „ dcre pro bono audent. Omne malum aut ti- 

 „ more , aut pudore natura perfudit. Denique 



„ ma- 



(i) /Ipolog. c. I. Cotif. ad N^iioiies, L. I. c. i. 



