( 93 ) 



rati homines, ut nostri verbis utar, damnantur 

 ad leonem ; Christiani vero ad lenonem (i}. 

 Quid, quaefo, hac agendi ratione perverfius? 

 Nonne ea tibi facile fuspicionem movet, ipfos 

 judices ac magistratus egregie fenfisfe, Christia- 

 nos istorum criminum immaniura fuisfe immu- 

 nes? Rem denuo animo volvas. Attendas Ro- 

 manos. Rigidislimae hisce exftant in maleficos 

 leges. Harum funt vindiccs acerrimi ; quos- 

 que reos fedulo investigant , diligenter exaudi- 

 unt, delinquentes fevera pocna mulctant. Ec- 

 ce vero adfunt Christiani ! Hi flagitiis exhiben- 

 tin* quafi inundati ; atro carbone quibusvis no- 

 tantur. Ob rerum novarum moliraina in exitia- 

 le omnium incurrunt odium. Profecto , nifi 

 Christianorum morum probitatem abunde fibi 

 exploratara habuisfent, quos Tertullianus ob 

 oculos habebat , judices , contraria prorfus , ac 

 modo vidimus , ratione in inquirendis Christianis 

 explorandisque , quae illis imputabantur , fcele- 

 ribus fuisfcnt verfati. „ At ," inquies , „ ea 

 „ taraen crimina ab adverfariis Christianis reve- 

 „ ra mota vidiraus !" Quid vero obflat ? Nonne 

 differt , hominem , fibi exofum , criminari , at- 

 que illum revera fontera habere? Ast vero di- 

 verfa hac in causfa ratio videtur habenda ple- 



bis , 

 (i) ^pologp c. 2 et 50. acl Nr.tioueit L. I. c. 2 et 3. 



