C 95 ) 

 / 



Sed unde tandem ardens illiid, quod vidi- 

 mus , adverfariorum fliudium Christianos omni 

 modo pelliciendi ad nomen Christianum abj^u- 

 randum? Scilicet nomine illo contincbatur ipfa 

 focietas. Quicunque igitur Christi nomen ab- 

 jurabat, eo ipfo ad focietatem Christianam non 

 amplius pertinere cenfebatur. Hactenus igitur 

 haud asfentimur Terculliano , ex disputatis id 

 eflicienti , nomen Christianum in fe advcrfariis 

 fuisfe odiofum. Quare illud rationibus eiymo- 

 Jogicis ipfe commendat (i). Quod tamen fe- 

 rione faciat , an joco, dubitem. 



Nec vero judices tantum fingulari fua de 

 Christianis judicii habcndi ratione tacitc decla- 

 rabant, fe criminofe in Christianos dictis haud 

 fidem habere. Idcm illud invita faepius mani- 

 festabat odii caecitate abrepta plcbs (2). 



Nec 



(i) „ Chrhtimiwn vero nomen ," inquit , „ qiiantinn 

 „ fignificacio est , de unctione interpretatur : etiam cum 

 „ corrupte a vobis Chrestiani pronuntiaraur , (nam ne 

 „ nominis quidem ipfRis liquido certi estis) fic quoque 

 „ de fuavitate vel bonitace modulatum est." ad Nutiones , 

 L. I. c. 3. 



(2) „ Bonus vir ," ita dicebant , „ Cajus Sejus , tan- 

 „ tum quod (h. e. excepto quod) Cliristianus." Item : 

 „ miror Lucium Ticium , fapientem virum , repente fac- 

 y, cum Christianum." Anologct. c. 3. Conf. ad Naiiones ^ 

 L. I. c. 4. 



