haec Christianorum focietas, cui Rornani non 

 tantum parcerent, fed cui et nomen darent. 



Quo magis autem elucescat haec Christiano- 

 rum praeftantia , attende , quaefo , illo tempo- 

 re non tantum plebem Romanam fuisfe perdi- 

 tam. Omnes ordines labcs infecerat. Sacer- 

 dotes , philofophi , ipfique morum cenfores , 

 quorum pietatis virtutisque plebi fumma erac 

 existimatio , huic ipfi non cedebant Deorum 

 contemtu , impietate , vitiis omnibus. Nec vel 

 fic tamen muneribus , quibus funguntur , abdi- 

 cantur. Eadempopulo, nifi existimattone , auc- 

 toritate faltem , esfe pergunt. Quid vero Chris- 

 tiani? Arcent ab ipfius adeo focietatis commu- 

 nione impios quosque ac paulo gravius delinquen- 

 tes. Restat quafi familia caelestis in hac tcrra. 



Oportebat igitur, ut puderet adverfarios 

 fui Christianos calumniandi ftudii ; immo ve- 

 ro , ut agnoscerent toto animo , religionem 

 Christianam non tantum fua esfe praestantio- 

 rem, fed unam divinam. Unde enim rite ex- 

 plicarent hoc tancum ac tale discrimen fe inter 

 et Christianos , antea fibi prorfus fimiles , nifi 

 €X divina , cui addicti erant religionis indole , 



non 



Pius ad civitates Afiae Proconfularis quaeqne comme- 

 morat E u f e b i u s, H/st. Eccl. L. IV. c. 13. 26. Conf. 

 S c h r o c k , 1. 1. Th. HI. S. 15 - i6. 



