( 103 ) 



pro Dei unitate ex ipfa Dei notione petic , il- 

 lud omnino valere videtur, fi disputes cuni 

 hominibus haud negantibus omnem Naturam 

 divinam. Quae fcilicet rationes nobis per- 

 fuadent , esfe Deum , eaedeni illae nos cogunt 

 flatuere, illum esfe unum. Infunt enim ipfi 

 Dei notioni attributa, quae in plures uno ca- 

 dere prorfus nequeunt. Quid v. c. humanae 

 intelligentiae legibus magis contrarium excogi- 

 tari potesc, quam duae pluresve naturae fimul 

 omnipotentes ? — Alterum vero, quod pro 

 Dei unitate e rerum creatarum multitudine et 

 magnitudine ducit argiimentum , fi ullam pro- 

 bandi vim habiturum fit , accuratius conftituatur 

 necesfe est. Rerum enim adfpectabilium multi- 

 tudo et magnitudo in fe fpectatae nihil aliud de- 

 monfl:rant, nifi illas esfe productas efficacitate 

 quadam humanas vires ionge fuperante. Utrum 

 vero unus quispiam , an plures , earum fint ha- 

 bendi auctores , inde vix ac ne vix quidem ef- 

 ficiatur. Cujus rei ambiguitatem toliunc de- 

 mum earundem rerum ordo et , ut ita dicam , 

 unum quoddam confilium aequabile ac confl;ans 

 in earum gubernatione pulcerrime confpicu- 

 um. — Tertium denique pro Dei unitate argu- 

 mentum TertuIIiano largitur ipfa anima humana. 

 Contendic enim , profani cujuslibet horainis ani- 

 mum , rudem illum neque ulla fcholarum im- 



bu- 



