( 105 ) 



tur. Adverfarii vero, quibuscum Tertulliano' 

 res erat , ipli contcndenti , unum tantum esfe 

 Deum , manus victas non dare non poterant. 

 Pluriura enim Deorum futilitatem luce clarius 

 demonftraverat. Itaque inter haec duo optio 

 facienda erat , utrum fcilicet unus ille Christia- 

 norum , an vero nullus csfe crederetur Dcus. 

 Quoraodo vero iidem illi nuUum esfe Deum 

 fiiatuere posfent, qui Christianos adeo hanc eti- 

 am ob causfam, quod Achei esfe viderentur, 

 exitiali profecuti fuerant odio ? 



Quam autem Christianorum rclrgionem Ter- 

 tullianus adverfariis commendavcrat tanquam 

 unius veri Dei cultum , huic porro majus cti- 

 am conciliat coramendationis momentum lau- 

 dando pceuliarem Dei , qua beati erant , infti- 

 tutionem , in V. F. libris obviam. Qua qui- 

 dcm in commendanda ita verfatur, ut adverfa- 

 rios et certiores reddat-de Dei confilio in ea 

 inftitutione hominibus largienda, et vero argu- 

 menta proferat ei auctoritatem vindicantia. 



Quod igitur ad illud Dei conftlium attinet, 

 Tertullianus adverfariis affirmat, ejusmodi illud 

 fuisfe, ut homines et ipfius Dei, et ejus vo- 

 luntatis ac decretorum ampjt<5re atque ad pie- 

 tatem efficaciore imbucreiTfiilr notitia, quant 

 quae fola ratione duce comparari posfit. Hoc 

 autem confilium quomodo Deus exfecUtus fit 



mit- 



