C 109 ) 



Tcrtullianum illo urum esfe argumento, quippe 

 qui ipfe procul dubio falutarem divinae inftitu- 

 tionis in animum fuum ad Deo uni credendum 

 efficacitatcm fuerit expertus , cum a polytheis- 

 mo ad religionem Christianam Ce{e converteret. 

 Quae hucusque recenfuimus argumenta Ter- 

 tullianus fuae narrationi de modo , quo Deus 

 cum Judaeis communicaverat V. F. inftitutio- 

 nem , hic illic obiter adjecerat, et ita quidem, 

 Ut ea ipfe vix argumentorum loco habuisfe vi- 

 deatur. Deinde vero duo affert argumenta ipli 

 graviora vifa ; quorura alterum petitum est e 

 veteris Codicis antiquitate. „ Primam igitur ," 

 inquit, „ inflrumemtis istis auctori.tatem fum" 

 „ ma antiquitas vindicat" (i). Nec fane, fi 

 nostro tempore vixisfet nosque refpexisfet ad- 

 verfarios, illud argumentum tam fufe expofuis- 

 fet , nec tam prolixam inflituisfet comparatio- 

 nem facros inter et profanos fcriptores, qul 

 illis antiquitatis palmam tribuendam esfe pro- 

 baret. Quod enim antiquum praedicafur , id- 

 circo nobis nondum probatum videtur. Pru- 

 denter tamen Tertullianus cum aequalibus Apo- 

 logetis (2) hac in causfa ita verfatus est. 



Glo- 



(i) Apohg, c. 19. edit. Haverc. p, 183. 



(2) Imprimis illud argumentum adhibuerunt Apologe- 

 tae Graeci , Juscinus Martyr, Tacianus, 

 'i h e o p h i 1 w s. . 



