C 123 ) 



I 



ni apologctices parte , quae nostris apologetis 

 nequaqiiam negiigenda videntur. Quae enim 

 omnium primae libris facris vindicandac func 

 ' authentia , integritas fidesque hiscorica , quihus 

 demum nixa miraculorum ac vaticiniorum argu- 

 menta valent, hasce igitur aut prorfus omifit, 

 auc leviter indicavit. Quin etiam illa argamen- 

 ta, quibus ipfe multum tribuit , neque accurate 

 exponere, neque ftrcnue vindicare folet. De 

 conilituendis autem divinae patefactionis crite- 

 riis , uti et de probanda patefactionis posfibili- 

 tate q. d. , ct probabilicatc , ne cogitasfe qui- 

 dem videtur. Nec tamen magnopere miran- 

 dum , Tertullianum tot omifisfe , aut minus fe- 

 dulo tractasfe, quae nobis diligenter exponen- 

 da videantur. Apologetica enim, quod jam ab 

 initio diccbamus , omni tempore accommodata 

 fuit ad adverfariorum , quibuscum res erat , du- 

 bitationum cavillationumque indolem ("1}. Ter- 

 tulliani igitur adverfarii cum nondum ejusmodi 

 dubitationes movisfent in ipfam religionem , qui- 

 bus incitaretur ad illam gravi argumentorum vi 

 probandam veram divinamque (2) , fed muko ma- 

 gis atrocium quorumlibet criminum reos dice- 

 rent ipfos Christianos ; haec quoque crimina 



da- 



(i) Vid. Prolegora. 5 i. 



(2) Conf. T z s c h i r 3 e r , 1. 1. S. 96 , 97« 



