C «05 ) 



co recenferi voluic legislator eara, quae 



primr ex partium confesfione Qaveu de 



la pariie^. De confesfionis igitur natura 



pauca etiam hic fubmittenda funt ex mente 



Codicis Napoleontici (i}. 



Confesfio est declaratio ejus , quoaim Confesfio 

 j ,. . . rc -, aequipara- 



agitur dc rc , quae litis materiem etticit » ^^^^libero 



v% gr. creditoris, debitum fibi folutum es- confenfui. 

 fe , vel debicoris, fe rem , de qua lisest, 

 debere. Cura autem nemo cogi posfit ad 

 talem confcsfionem faciendam , fequitur , 

 eam aequiparari debere libero confenfui : 

 quare, ut coniesfionis aliqua vis esfe pos- 

 fit , requiritur , ut omnia ea locum habe- 

 ant, quae quoad confenfum concurrere 

 .debent (2}. Sic igitur nulla vis tribuen- 

 da est confesfioni , fi metu aut dolo ex- 

 torfa Qsi^ vel fi errore mductus fuit, qui 

 c.onfesfus est. De errore id quidem di- 

 fertis verbis docetur (3) : de dolo vero 

 tacite eadem principia admisfa putat CI. 

 Toullier (4). Si vero haec omnia 

 iconcurrant , quae faciunt , ut confesfio 



ha- 



(i) Vid. Artt. 1354 - 1356 Cod. Nap. 



(2) Vid. Artt. 1109- 1122 eod. 

 . Ta) Vid. d. Arc 1356 in fine. 



(4) /. /. n". 311. Conf. M e r 1 i n , Queitionsde 

 Droit , in voce Confesfm. 



