( ^59 ) 



nent. Uti igitnr is, qui facti verita- 

 tem probavit, onus probandi in alterum 

 rejecit, flc etiam hic onus probandi in 

 alterum confert is , in cujus favorem mi- 

 litat praefumtio , quam quafi ad veritatem 

 feu potius ad veritatem ad interim ducere 

 ftatuit legislatio. Quando ergo in judi- 

 cio a me aliquid petis , et pro tu3 ac- 

 tione militat praefumtio legis, actionem 

 probare non teneris, quum praefumtio 

 te ab onere probandi relevet: et contra, 

 fi praefumtio a lege in meam gratiam 

 introducta est , cgo quoque officio meo 

 defenfionis functus fum , modo allegam 

 praefumtionem , qua etiam ab onere pro- 

 bandi liberor. In univerfum igitur fta- 

 tuendum , legis praefumtioncm ab onere 

 probandi relevare eum , pro quo mili- 

 tat. Hanc regulam flatuerunt omnes, 

 qui memoraru digni funt Interpretes ec 

 Philofophi (i). Sic etiam eandem regu- 

 lam difertis verbis ftatuerunt legislatores 



Gal- 



(i) Conf. M e 11 o c h i u s , c^e Praefinnt. Libr. 



I. qnaest. 4. N o o d t , ad tit. f, de Prob. et 



fraefiimt. V o e t , ad eimd. tit.ff. § 15. W e b e r , 



r. d. Verbiii. d. Bewei^f, cd hiinc locim , F e u e r- 



1 e i n , /. /. et V, G 1 o b-i g , /." /. • 



