C 226 ) 



Tunt. Jure Romano fancitum , ut ipfo ju- 

 re esfenc nulla, adeoque nulia appellatio 

 requireretur (i). Dicitur enim : „ fi ex- 

 9, presfim fententia contra juris rigorem 

 „ data fuerit, valere non debet, et ideo 

 j, et fine appellatione caufa dcnuo induci 

 5, potest" (2}. Jure vero antiquiori Gal- 

 lico alia recipiebantur principia. Nam ex 

 mente dicti fiatuti regii (3) docec Cl. 

 P o t Ji i e r (4} , non dari judicium , quod 

 ipfo jure nullum fic , nifi quod feratur in 

 caufis memoratis (5). Denique jure Gal* 

 lico recentiori , adeoque jure nostro, gene- 

 raliter receptum vidctur principium ; Voies 

 de nullite nont point de Ueu : quare ope 

 appellationis , et quidem ad Curiam Cas- 

 fationis , quac vocacur , ec quae peculiari- 

 ter hujus rei caufa inftituca esc, horum 

 judiciorum rescisfio petenda esc , dum fine 

 Mc appellatione omnino vim rei judica- 

 tae habcnc fententiae contra legis textum 

 latae (6). 



S xn. 



Ci) Vid. 1. 19. f. de Appell. et relat. 



(2) Vid. etiain 1. i. Cod. de Sent. et ititerloc. 

 omn. jud. 



CS) Tit. 26. 



C4) /. /. H°. 880 et 884. 



Cs) Tit. 26. Art. 1-3. 



C(5) Vid. L i f e 1 , Infi, Contum, Libr. V. tir. 2. 



