C 232 ) 



Cum aittem confenrul . hoc loco aequipa- 



randa fic confcsfio , fequitur , idcm quo- 



que valere praeceptum quoad confcsfio- 



nem , inprimis judicialem. Quum vero 



hic error nunquam praefumendus fit , fed 



probari debeat, fequitur, ejus nul- 



lam esfe vim ad praefumtionem , quae 



ex confesfione oritur, infringendam , nifi 



Differen-rite probari posfit. Rite vero probari ne- 

 tia inter ■ -r- r ■ /- • i 



lactict iii-^"^'^ nifi error facti , cum faepms luce 



ris erio- clarius fit , ejus generis facta non tantum 



exftitisfe , fed etiam caufam fuisfe , quo- 



minus qui confesfus cst , veritatem con- 



fesfus dici posfit : quod autem nulla ra-- 



tione de juris errore dicendum est. De 



hoc enim nunquam fatis clare confliarepo- 



test , an rever^ caufa fuerit confesfionis 



ab alterutra parte in judicio factae , cum 



de cujuslibet fcientia vcl ignorantia non 



nifi ex .conjecturis arguendum fit. Recte 



igitur dixerunt legislatores , revocari non 



posfc confesfionem praetextu erroris : juris , 



quum plerumque praefumendum fit, eum, 



qui contendit, errore juris fe confesfum 



esfe, eo tantum praetextu-uti , quumcon- 



fesfionis eum poeniteat. Rcm exemplo 



illustremus. Ilercs inftitutus gravatus est 



praellatione legati, quod a fe debitum^es- 



fe 



