r. 



C 234 ) 



tio praeterire non posfumus. Et praeci- 



puum , quod hic animadvertitur , circa id 



verfatur, quod fi fcriptis mandata fic 



confeslio , eiiam fcriptis infer.i debeat 



probatio, errore facti confesfionem lo- 



cum habuisfe. Qua de re ita loqui- 



tur Imperator Juftinus (i): „ Genera- 



iy liter fancimus : ut fi quid fcriptis 



5, cautum fuerit, pro quibuscunque pe- 



„ cuniis ex antecedente caufa descendenti- 



„ bus , eamque caufam fpecialiter promis- 



„ for edixerit, non jam ei licentia fitcau- 



5, fae probationem ftipulatorera exigere, 



„ cum fuis eonfeslionibus acquiescere de- 



5, beat : nifi ccrte ipfe e contrario per 



5, apertisfima rerum argumenta fcriptis in- 



„ ferta , religionem judicis posfit inllrue- 



j, re, quod in alium quemquam modum , 



5, et non in eum , quem cautio perhibet, 



9, negotiuni fubfecutum fit. Nimis enim 



,,, indignum esfe judicamus , quod ful 



„ quisque voce dilucide protestatus est, 



„ id in eundem cafum infirmare, testimo- 



5, nioque proprio refistere" (i). Quae 



esc 



(0 In 1. 13. Cod. de Non mm. pec. 

 (2) Vid. porro 1. 25. § ult. /. de Prob. et prae- 

 ftimt. 



