BIJDRAGE TOT DE ANATOMIE EN I'fIVïOGRAPHIE DEK SPIIVGNA. 7 



in die van Sph. Gedeanum, PI. I, Fiij. 2, zijn die poreiise cellen vrij regel- 

 matig gepaard, of wel diie in getal, schuinsch op elkander geplaatst. Deze 

 drie cellen evenaren dan bijna in grootte cene gepaarde cel. In het eerst 

 meende ik in deze bladen geïsoleerde cellen, met een dikke spiraalvezel voor- 

 zien, op te merken; maar bij sterkere vergrooting en aanwending van jodi- 

 umtinktuur met zwavelzuur, zag ik liet gekleurde voclit tussclien den cellen- 

 wand vloeijen, die de gepaarde cellen scheidt; zoodat de schijnb'are spiraal- 

 vezel een tusschencellige gang bleek te zijn. De bladen van Sph. sericcmii, 

 PI. II, Fig. 8 en II vertoonen ook wel van die gepaarde cellen, tusschen 

 het groen celweefsel geplaatst; maar niet zoo regelmatig als bij Sph. llol- 

 lianum. Eene gepaarde cel is hier weder bijna even groot, als eene geïso- 

 leerde cel. Overigens zag ik ook dergelijke cellen zeer regelmatig geordend, 

 in de stengbladen van Sph. acutifolium, PI. I, Fi(j. 4, en in die van S/>/«. fcwHe 

 twee of drie, maar in verschillende rigting aan elkander gevoegd, PI. I Fiy. 0. 

 Eene andere bijzonderheid, die door de genoemde kruidkundigen, maar. 

 vooral door Schimper duidelijk is gezien, is het voorkomen van poren in de 

 wanden der spiraalcellen. Hij plaatste namelijk de bladen van SphcKjnum in 

 water, waarin zich vele monaden bevonden, en zag er toen eenige door de 

 poren in die cellen kruipen en alle pogingen in het werk stellen, om er 

 weder uit te komen, liet bestaan dezer doorboringen van den cellenwand 

 was vroeger door iMeijen, in zijne door d(! llaarlemsche Maatschap|tij be- 

 kroonde prijsverhandeling en in een afzonderlijk uitgegeven werk, Lhber die 

 neueste ForschriUe der Anatomie und Phijsiologic der Gewdchsc, 1836, ontkend. 

 Ilij zag- die ronde figuren voor ringvormige vezels in den cellenwand aan. 

 Ik heb die proef met monaden niet herhaald, omdat ik door kleuring der 

 bladen met jodiumtinktuur en zwavelzuur voldoende opheldering, aangaande; 

 het bestaan der poren, meende verkregen te hebben. De cellenwand vertoont 

 zich ter plaatse, waar de poren gelegen zijn, lichter gekleurd; zeldzaam on- 

 gekleurd. Hel laatste bewijst de doorboring van den voor- en daartegen.over- 

 gestelden achterwand der cel. Eene vernietiging van den geheeleu cellenwand 

 ziet men in de stengbladen van Sph. tenue, PI. I, Fig. (3. Het eerste toont, 

 in elk geval, eene aanmerkelijke V(!rdunning der cellenwand aan, terwijl hel 

 de vooronderstelling toelaat, dat slechts een der wanden, hetzij voor- of ach- 

 terwand doorboord is. Men verklaart die doorboring of verdunning door een 

 resorptieproces aan Ie nemen, waarvan bij de mossen, onder anderen, merk- 

 waardige voorbeelden in de voiining van het perisloniiuin inlcrnum bestaan. 



